hodowców kotów brytyjskich
Nowości
Aktualności klubowe 30/12/2020 - Życzenia NoworoczneDrodzy Miłośnicy Kotów Brytyjskich, Hodowcy, Wystawcy – życzymy Wam
Szczęśliwego Nowego Roku :)
Mamy nadzieję, że nadchodzący rok 2021 będzie dla nas wszystkich lepszym rokiem niż mijajacy. Życzymy wszystkim sukcesów zarówno hodowlanych jak i wystawowych.
Zarząd Bri Cat Club
Pamiętajmy………
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzymy Wam wszystkim moi mili nadziei, własnego skrawka nieba, zadumy nad płomieniem świecy, pękna poezji, muzyki, pogodnych świąt i zimowych, odpoczynku, zwolnienia oddechu, nabrania dystansu do tego, co wokół nas się dzieje, chwil roziskrzonych kolędą, śmiechem i wspomnieniami.
Drodzy Miłośnicy Kotów Brytyjskich, Hodowcy, Wystawcy – życzymy
Radosnych i Rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia :)
Zarząd Bri Cat Club
WAŻNE informacje:
Zima ❄️ – pora w której robi się szybko ciemno, zimno, śnieżnie, a kiedy spadnie śnieg, to dzieje się magia, płatek śniegu – ulotny a jakże piękny.
Zima – pora roku przez wielu nie lubiana ze względu na mrozy i śnieżyce, utrudniające poruszanie się po drogach i zniechęcające do wychodzenia z domu.
Zima rządzi się swoimi prawami, śnieg, mgły to wszystko tworzy bajkę. I nawet gdy boisz się zimna, uwierz, że nie zmarzniesz.
Zima – pora roku, w której musimy zatroszczyć się o nasze zdrowie, jak i komfort psychiczny. Nie ma nic lepszego niż wieczorny relaks z książką w dłoni, pięknym zapachem w powietrzu i gorącą herbatą ☕
Trzymajcie się cieplutko wszyscy i aby do wiosny :)
Sylwester z kotem – live !
14.12.2020 o 20:00
Organizator: Kocie Porady
Zbliża się koniec roku, a więc i sylwester – pozmawiamy o sylwestrze w kontekście dobrostanu kotów.
Jak twój kot reagował w sytuacjach, gdy na dworze trwało apogeum fajerwerków i wybuchów ?
Chętnie posłuchamy waszych historii i odniesiemy się do nich w rozmowie.
———————————————————————————————–
Webinarium – Zaburzenia separacyjne kotów
17.12.2020 O 20:00
Organizator: COAPE Polska
ZGŁOSZENIA: LINK
Zapraszamy na webinarium – ZABURZENIA SEPARACYJNE KOTÓW-
PROBLEMY BEHAWIORALNE – DIAGNOZA I TERAPIA. ANALIZA PRZYPADKÓW.
Webinarium poprowadzą Beata i Piotr Leszczyńscy.
Podczas gdy zaburzenia separacyjne są dość dobrze rozpoznawane u psów i ich opiekunowie zazwyczaj nie mają problemów ze zdiagnozowaniem co dzieje się z ich psem, opiekunowie kotów nierzadko z ogromnym zdumieniem i niedowierzaniem przyjmują informację że ich kot cierpi z powodu zaburzeń separacyjnych.
Czym więc jest tzw. “lęk separacyjny”, lub mówiąc bardziej precyzyjnie zespół zaburzeń separacyjnych ? Czy faktycznie koty, które uważane są za zwierzęta niespołeczne, mówiąc potocznie chadzające własnymi ścieżkami i w opinii wielu niezdolne do głębszej relacji z człowiekiem, faktycznie prezentują zachowania u których podłoża leży tęsknota za człowiekiem ? Zaburzenia separacyjne to zjawisko dość dobrze znane i szczegółowo opisane w odniesieniu do psów. Niszczenie przedmiotów, mebli, ubrań, wycie, szczekanie oraz defekacja i oddawanie moczu podczas nieobecności opiekuna to najczęściej zgłaszane zachowania niepożądane będące manifestacją emocji przeżywanych przez psa. Nie zawsze są one spowodowane przez strach czy panikę, bywa że u ich podstawy leży niepokój, frustracja, niezadowolenie, nuda. A jak to jest u kotów ? Czy manifestacja problemu przebiega podobnie ? Czy różnice gatunkowe mają tutaj wpływ na zachowanie problematycznego zwierzęcia ?
Zespół zaburzeń separacyjnych (ang. Separation Anxiety Syndrome SAS), to oprócz agresji, najczęstsza przyczyna problemów pojawiających się w domach, w których żyją zwierzęta. W przypadku psów, zjawisko jest dość dobrze opisane, a badania, które trwają od wielu lat zdołały dostarczyć wielu odpowiedzi dotyczących genezy problemu i sposobów radzenia sobie z nim. Badań nad problemami separacyjnymi kotów jest niewiele a i objawy są trudniejsze do zdiagnozowania ze względu na ich charakter mogą być mylone z innymi przyczynami. Różnice gatunkowe powodują, że zarówno powody powstawania zaburzeń separacyjnych jak i ich przebieg różnią się od tych prezentowanych przez psy, niemniej są one równie uciążliwe dla opiekunów.
Z naszego webinarium dowiesz się:
– czy koty przywiązują się do opiekunów i czy w związku z tym cierpią, kiedy zostają same domu
– jakie jest biologiczne podłoże zachowań separacyjnych
– jakie są typowe przyczyny i objawy zaburzeń separacyjnych u kotów
– jak postępować z kotem, który cierpi z powodu rozłąki z opiekunem
– kiedy należy udać się do behawiorysty
– czy dokocenie jest dobrym rozwiązaniem problemów separacyjnych
————————————————————————————————-
Aktualny stan przyczynowego leczenia FIP, Jakimi chorobami można się zarazić od kota? Dermatofitozy – webinar prof. dr hab. Tadeuszem Frymusem
19.12.2020 O 18:00 – 21:00
Organizator: Educatsja
Koszt udziału: 99 zł.
spotkanie online
Zapraszamy na: LINK
Educatsja zaprasza na webinar
z prof. dr hab. Tadeuszem Frymusem
Aktualny stan przyczynowego leczenia FIP.
Jakimi chorobami może człowieka zarazić kot ?
Czy można się pozbyć dermatofitozy z kociarni ?
Podczas webinaru zostaną omówione m.in. zagadnienia zawarte w książce autorstwa prof. dr hab. Tadeusza Frymusa oraz tematy zaproponowane przez uczestników.
Prof. dr hab. Tadeusz Frymus jest kierownikiem Zakładu Chorób Zakaźnych i Epidemiologii Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW.
Kieruje także specjalizacyjnym studium podyplomowym “Choroby kotów i psów” oraz wykłada w wielu ośrodkach akademickich.
Ponadto wraz z żoną prowadzi własną lecznicę dla małych zwierząt.
Prof. dr hab. Tadeusz Frymus jest niekwestionowanym autorytetem szczególnie w zakresie chorób zakaźnych psów i kotów, wg studentów, lekarzy, miłośników psów i kotów oraz hodowców uznawany za jednego z najlepszych wykładowców.
———————————————
FIP nie jest chorobą zaraźliwą – czytaj: nie można się nim zarazić! !! Owszem, to choroba wirusowa, ale nie zaraźliwa. W jednym stadzie, gromadzie, rodzinie jeden kot może mieć FIP, co nie znaczy, że inne koty też na FIP zachorują !!!
To, że FIP się pojawia, jest przypadkiem losowym związanym z dwoma czynnikami: przypadkową mutacją koronawirusa + immunostresorem.
Koronawirus najczęściej występujący – jelitowy – jest obecny u prawie wszystkich żyjących kotów (90% żyjących w skupiskach i 50% żyjących pojedynczo).
Koronawirusy (jelitowy i fipogenny) są nie do rozróżnienia (stąd badania na obecność przeciwciał i testy mogą wykazać obecność przeciwciał, ale nie wiadomo przeciw jakim koronawirusom (statystycznie rzecz biorąc, znikoma jest szansa, żeby to były przeciwciała na koronawirus fipogenny) – nie ma sensu robić testów i pomiaru przeciwciał – szczególnie w przypadku kotów zdrowych.
Koronawirusy (jelitowy i fipogenny) stale się zmieniają (mutują), czyli jelitowy może stać się fipogennym, a fipogenny jelitowym. To, że jest koronawirus fipogenny w organizmie kota, wcale nie mówi o tym, że kot będzie na FIP chorował. Musi jeszcze być odpowiednio słaby organizm, najczęściej osłabiony układ odpornościowy w wyniku jakiegoś stresu zewnętrznego.
Aby zacząć diagnozować kota z podejrzeniami FIP (patrz algorytm poniżej), muszą wystąpić określone objawy u zwierzęcia, takie jak: gorączka, brak apetytu, spadek masy ciała, apatia, pogorszenie dbałości o okrywę włosową
– choroba wywołuje dużo emocji zarówno u hodowców, jak i lekarzy
– u hodowców choroba ma opinię choroby nieprzewidywalnej, uderzającej niespodziewanie, przed którą nie ma ochrony
– dla lekarzy to frustrujący problem. Obraz postaci bezwysiękowej jest bardzo różnorodny przy wielu objawach. Niespotykane problemy diagnostyczne, często nie można postawić rozpoznania przyżyciowo
– FIP jest pod wieloma względami nietypowym zakażeniem. Problemy z patogenezą i diagnozą, choroba nieuleczalna, bez możliwości szczepień
– pierwszy chory kot na FIP – Neapol 1942 rok, w 1966 nazwa – zakaźne zapalenie otrzewnej, w Polsce od 1992 roku.
Czynnikiem etiologicznym jest koronawirus.
Dwa biotypy: jelitowy i wywołujący FIP (biotyp zmutowanego koronawirusa) są nie do odróżnienia metodami serologicznymi lub innymi, włącznie z technikami genetycznymi i biologii molekularnej. Nie można określić w żaden sposób, czy koronawirus stwierdzony u kota jest chorobotwórczy, czy nie. W trakcie badań biotyp może się bowiem zmieniać.
– Biotyp jelitowy koronawirusa występuje u do 50% populacji kotów żyjących pojedynczo i do 90% żyjących w skupiskach. Wydalanie głównie przez kał, nie można wykluczyć śliny, wydzieliny z nosa, z worka spojówkowego i w moczu. Ten biotyp koronawirusa wywołuje najczęściej lekkie biegunki.
– Drugi biotyp (fipogenny) wywołuje FIP w postaci wysiękowej lub bezwysiękowej. Zdarza się on dość sporadycznie na całym świecie u kotów domowych.
FIP WYSTĘPUJE CZĘŚCIEJ W SKUPISKACH KOTÓW, ALE CHORUJĄ Z REGUŁY TYLKO POJEDYNCZE ZWIERZĘTA.
– W USA w latach 1986-1995 na 200 pacjentów-kotów jeden miał rozpoznanie FIP. Ocenia się, że wśród dorosłych kotów domowych żyjących pojedynczo – 1 FIP na 5000 zwierząt, wśród kotów żyjących w skupiskach – zachorowalność do 5%.
– FIP to choroba głównie kotów młodych – 6 miesięcy do 1,5 roku.
– Ruletka genetyczna koronawirusa – w populacji kotów zakażonych koronawirusem bytuje „chmura wariantów”, których chorobotwórczość podlega powszechnej w biologii zasadzie częstości występowania zjawiska zgodnego ze statystyczną regułą rozkładu normalnego (krzywa Gaussa). Ta chmura wariantów jest efektem nieustannej mutacji koronawirusów (ciągła replikacja RNA, wielość mutacji, czasami może więc trafić się wariant zabójczy, najczęściej jednak mutacje są chorobotwórczo nieistotne).
– Na FIP mogą zachorować koty zarówno żyjące w gromadzie, gdzie był (jest) stwierdzony FIP, jak również koty żyjące w całkowitej izolacji ( to efekt nieustannej mutacji koronawirusów, również możliwości mutacji niegroźnego biotypu jelitowego na biotyp FIP ).
– Fipogenność jest cechą przejściową, biotyp FIP-owy może bowiem znowu zmienić się w wyniku mutacji koronawirusa na biotyp jelitowy. To tłumaczy zjawisko niezapadania na FIP osobników żyjących w skupiskach, gdzie FIP stwierdzono.
– FIP wynika z mutacji biotypu jelitowego wirusa – jest to indywidualne zdarzenie u nosiciela. Ponieważ jest to zdarzenie losowe, to prawdopodobieństwo jego wystąpienia jest tym większe, im więcej wirusów namnaża się w organizmie kota. Najwięcej wirusów namnaża się podczas immunosupresji (hamowanie procesu wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych przez różne czynniki zwane immunosupresorami). Czyli obok losowej mutacji koronawirusa na zarażenie się FIP-em ma wpływ stan układu odpornościowego kota.
– W warunkach naturalnych (nie laboratoryjnych) ryzyko przeniesienia się FIP z kota chorego na zdrowe zwierzęta jest niewielkie, bo: głównym miejscem namnażania się biotypu fipogennego są mikrofagi, które w normalnych warunkach nie są wydalane z organizmu, naturalną drogą wydalania koronawirusów jest kał, w nim biotypu fipogennego prawdopodobnie nie ma, biotyp fipogenny w wyniku mutacji może łatwo zatracić swoją fipogenność. PRZENIESIENIE SIĘ FIP Z CHOREGO KOTA NA ZDROWEGO JEST WIĘC RACZEJ WYJĄTKIEM NIŻ REGUŁĄ. DLATEGO W PRAKTYCE SPOTYKAMY SIĘ ZWYKLE Z POJEDYNCZYMI ZACHOROWANIAMI.
– Podział FIP: postać wysiękowa (z wodobrzuszem), gdy ziarniniakom towarzyszy gromadzenie się płynu w jamach ciała, postać bezwysiękowa – występują tylko ziarniniaki. Ziarniniaki ropne tworzą się w różnych narządach i tkankach. Są efektem zapalenia drobnych naczyń żylnych i ich okolic spowodowanych zakażeniem monocytów wędrujących we krwi (tzw. konie trojańskie – zmienione, zmutowane, zarażone zmutowanym fipogennym koronawirusem, zawierające również przeciwciała, które nie są w stanie zneutralizować zarazków).
– Przy postaci bezwysiękowej ziarniniaki powstają najczęściej w śledzionie, wątrobie, nerkach, gałkach ocznych, otrzewnej. Zmiany te są w badaniu klinicznym z reguły nie do wykrycia. Jedynie nierówna powierzchnia nerek bądź powiększenie węzłów chłonnych krezkowych mogą nasuwać podejrzenie.
– Najczęstsze objawy towarzyszące zachorowaniu na FIP: gorszy apetyt, zmniejszenie masy ciała, apatia, pogorszenie dbałości o okrywę włosową, czasem lekka biegunka, zaparcie, wymioty, rzadziej kichanie.
– W przebiegu FIP może dojść do uszkodzenia wszystkich struktur gałki ocznej (zapalenie błony naczyniowej, wypadnięcie trzeciej powieki, ogniska zapalne w rogówce, odkształcenie źrenicy, zmiana zabarwienia tęczówki, złogi w przedniej komorze oka, wylewy i ogniska martwicze na siatkówce – jakbym widział naszą Nalię…
– Rozpoznawanie formy wysiękowej: podostre zachorowanie z nawrotami gorączki, duszności (obecność płynu w jamie opłucnej), wodobrzusze. Płyn: przejrzysty lub lekko opalizujący, kolor jasnożółty lub złoty, lepki (nitki się ciągną), dużo białka (piana po wstrząśnięciu), może krzepnąć.
– Badanie biochemiczne surowicy w FIP wysiękowym: podwyższony poziom bilirubiny, obniżony stosunek albumin do globulin, podwyższenie poziomu globulin i zwiększenie aktywności ASPAT. Badanie hematologiczne: limfopenia, neutrofilia, przesunięcie obrazu białokrwinkowego w lewo, niedokrwistość.
– Diagnostyka serologiczna: ograniczony stopień zastosowania. PRZECIWCIAŁA SKIEROWANE PRZECIW BIOTYPOWI FIPOGENNEMU SĄ NIE DO ODRÓŻNIENIA OD PRZECIWCIAŁ INDUKOWANYCH PRZEZ POWSZECHNIE WYSTĘPUJĄCY BIOTYP JELITOWY. Stąd test ELISA i oznaczanie miana przeciwciał mija się z celem!
– Obecnie nie ma możliwości definitywnego rozpoznania serologicznego FIP. Mimo że stwierdza się, że koty chore na FIP mają często wysoki poziom przeciwciał przeciw koronawirusowi, ale nie jest to regułą. Z kolei niski poziom tych przeciwciał spotykany jest nierzadko u zwierząt na pewno chorych na FIP.
– Wynik badania serologicznego KOTA CHOREGO ma bardzo ograniczoną wartość diagnostyczną i nigdy nie może być podstawą decyzji o eutanazji. ŻADNEJ wartości prognostycznej nie ma natomiast wynik badania serologicznego kota ZDROWEGO. Stwierdzenie u takiego kota przeciwciał ani nie oznacza, że jest on odporny na FIP, ani nie zapowiada rozwoju tej choroby w przyszłości, ani też nie upoważnia do wniosku, że osobnik ten jest nosicielem zarazka groźnego dla innych kotów.
– W niektórych krajach ta niewiedza przyczyniła się w większym stopniu do śmierci kotów (eutanazje) niż sama choroba do padnięć.
– FIP, szczególnie w postaci bezwysiękowej, może być jednoznacznie stwierdzony dopiero pośmiertnie (histopatologia ziarniniaków).
– Leczenie jest jedynie formą poprawiania stanu organizmu chorego kota. Frymus podaje leki, jakich można używać i dawki dobowe na podstawie stwierdzonych przypadków cofania się choroby (ale nie wyleczenia). Dla chętnych mogę to podać, ale nikomu tego nie życzę.
– Szczepienia – donosowe – są nieszkodliwe, jednak skuteczność jest bardzo kwestionowana, niepolecane.
ZAPOBIEGANIE:
Zwierząt wychodzących i stykających się z innymi kotami (wystawy, hodowle, krycie) nie można na dłuższą metę uchronić przed zakażeniem tym zarazkiem. Ryzyko zachorowania maleje wraz z wiekiem kotów.
1. Sytuacja – gdy matka jest nosicielką zarazka. Jeśli kocięta są odsadzane najpóźniej w wieku 5-6 tygodni, to kotka-nosicielka koronawirusa ich nie zakazi, gdyż do tego czasu chroni je odporność bierna.
2. Zakażeniu od innych kotów można zapobiec przez absolutną izolację matki z jej miotem w okresie odsadzenia ( a potem kociąt, aż do chwili sprzedaży, także i od matki !!! ).
3. Gdy odsadzanie odbywa się w wieku do 5-6 tygodni, ale bez izolacji od innych kotów, stwierdzono 50% zakażenia koronawirusem u potomstwa.
4. Jeśli właściciele izolowali matkę z miotem, ale odsadzali kocięta później niż w 5-6 tygodniu, to 30% sprzedawanych kociąt było zakażonych.
5. Jeśli hodowca był w stanie zapewnić i wczesne odsadzanie, i absolutną izolację od innych kotów w czasie 5-6 tygodni od porodu (a potem aż do sprzedaży także od matki), to żadne z kociąt nie zostało zakażone koronawirusem.
(Badanie 600 kociąt w różnych brytyjskich hodowlach w latach 1998-1996).
Izolacja matki z kociętami musi być bardzo rygorystyczna i uniemożliwiać nie tylko bezpośrednie stykanie się z innymi kotami, ale też wykluczać pośrednie przeniesienie zarazka (na rękach, ubraniu, obuwiu, sprzętach) – to jest wręcz niemożliwe. Z drugiej strony izolacja kociąt od matki utrudnia proces ich socjalizacji.
Koronawirusy (zarówno te fipogenne, jak i jelitowe) są niszczone za pomocą powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych, detergentów, inaktywuje je temperatura 56 stopni. W temperaturze pokojowej tracą zakaźność po 24-48 godzinach. W temperaturach poniżej zera mogą przetrwać znacznie dłużej.
——————————-
Dermatofitoza kotów
Dermatofitozy to infekcje skóry i jej wytworów wywołane przez pewne gatunki grzybów określane jako dermatofity. Grzyby te mają cechę wspólną, a mianowicie wykazują powinowactwo do tkanek zawierających keratynę. Takimi tkankami jest naskórek oraz jego wytwory takie jak pazury i włosy. Grzyby te wytwarzają enzym (keratynazę) który trawi to białko. Jeśli chodzi o przynależność taksonomiczna to infekcje te wywoływane są przez trzy rodzaje grzybów: Microsporum, Trichophyton i Epidrmophyton. Choroby te nie należą one do najbardziej powszechnie występujących problemów dermatologicznych. W swojej praktyce zaobserwowałem, że informacje na temat występowania dermatofitów są doskonale znane właścicielom i zwykle pierwszym pytaniem jaki pada z ich strony jest to czy zauważone zmiany nie są przypadkiem grzybicą. W zdecydowanej większości przypadków jednak tak nie jest. Dermatofitozy stanowią nie więcej niż 2% wszystkich przypadków dermatologicznych. O wiele częściej spotykane są
niedoceniane przez właścicieli kotów choroby jak na przykład atopowe zapalenie skóry czy alergiczne pchle zapalenie skóry. Dermatofity mogą być podzielone ze względu na ich głównego miejsce występowania na zoofilie, powodujące grzybice zarówno u ludzi jak i zwierząt ( np. M. canis, T. verrucosum), antropofilne ( T. rubrum, E. floccosum) dla których głównym gospodarzem jest człowiek, ale mogą atakować również zwierzęta oraz geofilne (M. gypseum) bytujące w glebie i okazjonalnie powodujące zakażenia u ludzi i zwierząt. W przypadku kotów za
zdecydowana większość infekcji dermatofitami odpowiedzialne są grzyby z rodzaju
Microsporum a szczególnie M. canis. Innymi stosunkowo często spotykanymi dermatofitami są: M. gypseum T. mentagrophyets. Poza wymienionymi dermatofitami ponadto u kotów izolowane są: Epidermophyton fluccosum, M audouinii, M. cookei, M. nanum, M. persicolor., T. rubrum., T. schoenleinii oraz wiele innych gatunków. Interesujący jest fakt, że dermatofity z rodzaju Microsporum mogą być również izolowane od kotów i których nie stwierdza się żadnych widocznych objawów. Istnieją również informacje, że podobne zjawisko może
występować również w przypadku T. mentagrophytes. W takiej sytuacji o tym, że kot jest zakażony dowiadujemy się zwykle dopiero wówczas gdy objawy kliniczne wystąpią u właścicieli zwierzęcia lub też u innych zwierząt z którymi kot miał kontakt (może to być inny mniej odporny kot lub pies). Zakażenie dermatofitami następuje za pośrednictwem artospor znajdujących się na włosach zwierząt. Artrospory są zdolne do zakażanie przez bardzo długi, wynoszący nawet do 1,5 roku, czas. Z tego powodu miejsce gdzie przebywał chory kot może być źródłem zakażenia długo po tym jak został on wyleczony. Zakażenie niektórymi
dermatofitami następuje od typowych gospodarzy. Przykładowo do zakażenia T.
mentagrophytes dochodzi głównie po kontakcie z zakażonymi gryzoniami. W przypadku dermatofitom w rozwoju choroby znaczenia mają czynniki predysponujące. Do tego typu czynników należą wszelkie uszkodzenia naskórka, niedobobory witamin lub mikroelementów odpowiedzialnych za prawidłowy stan naskórka i skóry (cynk, witamina A). Na zakażenia bardziej podatne są również osobniki stare i młode ( w wieku do 1 roku) oraz z zaburzeniami odporności (takimi jak występujące u kotów infekcje wirusowe FIV, FeLV, panleukopenia, nowotwory, leczone lekami immunosupresyjnymi). Również ciąża i laktacji są czynnikami
zwiększającymi podatność na chorobę. Również same dermatofity mogą produkować substancje które są w stanie obniżyć odporność chorującego zwierzęcia i tym samym utrudniać wyleczenie prowadząc, do przewlekłego przebiegu choroby. Stwierdzono ponadto, że są pewne rasy u których choroba stwierdzana jest powszechniej. Do ras tych należą koty perskie i himalajskie. W przypadku kotów perskich spotykane są trudne do leczenia postacie przewlekłe choroby. W przypadku dermatofitoz należy mieć na uwadze, że są one zoonozami i istnieje niebezpieczeństwo zakażenia się właścicieli. W jednym z badań stwierdzono, że od
50% kotów pochodzących od właścicieli z objawami grzybicy wyizolowano dermatofity M.canis. Znaczna część z tych kotów (blisko 15%) nie wykazywała przy tym jakichkolwiek objawów chorobowych. Koty są więc jednym z głównych źródeł zakażenia dla człowieka. Dermtofitoza może przebiegać w różnych postaciach klinicznych. Najbardziej typowymi objawami jest pojawienie się u kota okrągłych wyłysień lub przeżedzeń włosa. W miejscach występowania zmian mogą występować również rumień oraz łuski i strupy. Włosy w miejscach występowania zmian zwykle są połamane. Z powodu nadmiernego rogowacenia naskórka w mieszkach włosowych dochodzi do ich zaczopowania co prowadzi do powstania zaskórników. Dermatofitozy mogą być również przyczyną typowego dla kotów syndromu jakim jest prosówkowe zapalenie skóry. Poza tymi powszechniej występującymi objawami możliwe jest również wystąpieniu u kotów postaci
guzowatej choroby- kerion. Może wyjątkowo występować również zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego. Najczęściej zmiany dotyczą głowy zwierzęcia, jego małżowin usznych i kończyn, mogą występować postacie uogólnione.
Rozpoznanie dermatofitozy nie może zostać postawione wyłącznie na podstawie wyników badania klinicznego. Wiele innych chorób może wywoływać zbliżone objawy kliniczne, dermatofitozy mogą również przebiegać w sposób nietypowy. Podobne objawy kliniczne mogą być obserwowane w przypadku nużycy i zapalenia mieszków włosowych (chociaż w przypadku kotów, w odróżnieniu od psów, te choroby są rzadkie) Generalnie dermatofitozy z powodu zróżnicowanego przebiegu powinny być brane pod uwagę w każdym przypadku choroby skóry u kota. Postawienie rozpoznanie wymaga wykonania badań dodatkowych takich jak: badanie w świetle lampy Wooda. Badanie to umożliwia stwierdzenia zainfekowania włosów, które świetle ultrafioletowym wykazują charakterystyczną zieloną
fluorescencje. Badanie to nie jest w 100% czułe. Fluorescencje wykazują jedynie dermatofity z rodzaju Microsporum (i to tylko 50% szczepów). Brak jest tego typu fluorescencji w przypadku gdy infekcja wywołana jest przez dermatofity z innych rodzajów. Badanie to może więc nam potwierdzić występowanie dermatofitozy ale nie jest w stanie jej wykluczyć. Kolejnym badaniem wykorzystywanym w diagnostyce jest badanie włosa lub zeskrobiny. Badanie to umożliwia znalezienie artrospor dermatofitów . Niektórzy autorzy sugerują, że by ułatwić rozpoznanie elementów dermatofitów zeskrobina była barwiona np. metodą WrightGiemsa, autor nie preferuje takiego sposobu barwienia. Postawienie rozpoznania
etiologicznego jest możliwe po wykonaniu badani hodowlanego, które umożliwia nam rozpoznanie dermatofita odpowiedzialnego za zakażenie. Badanie to można przeprowadzić na podłożu Sabourauda. Istnieją również podłoża (jak DTM) które zmieniają barwę w przypadku wzrostu na nich dermatofitów. Niektóre dermatofity lepiej rosną w temperaturze pokojowej, podczas gdy inne w temperaturze 37 ºC. Dlatego najlepiej jest przeprowadzić badanie w obydwu warunkach. Jeśli metody te nie umożliwią postawienia rozpoznania wykonuje się badanie histopatologiczne, w którym stosuje się specjalne barwienie. Tego typu badanie jest wskazane w przypadku gdy dermatofitoza przyjmuje postać guzowatą. W leczeniu dermatofitoz można zastosować leki miejscowe i ogólnoustrojowe. Zaleca się w przypadku grzybic by skrócić włos co ułatwia penetracje leków. W leczeniu miejscowym
zalecane jest stosowanie takich leków jak chlorcheksydyna, clotrimazol, mikonazol,
tiabendazol, enilkonazol. W przypadku kotów zwykle nie udaje się wyleczyć zwierzęcia bez leczenia ogólnoustrojowego. Do tego typu terapii stosuje się flukonazol itrakonazol, ketokonazol, terbinafine W leczeniu dermatofitoz stosowana była również gryzeofulwina obecnie jednak nie ma w Polsce preparatów ją zawierających. W przypadku kotów poza przypadkami bardzo ograniczonych miejscowych zmian zasadne wydaje się jednoczesne stosowanie leczenia miejscowego i ogólnoustrojowego. Obecnie na rynku dostępne są również szczepionki przecigrzybicze do stosowania u kotów, które można zastosować
zarówno do zabezpieczania zwierząt przed zrażeniem, jak i do leczenia w postaci szczepień matafilaktycznych wykonywanych już w przypadku występowania objawów klinicznych. W takim przypadku należy pamiętać, że po szczepieniu może przejściowo dojść do nasilenia się objawów. W związku ze zróżnicowaniem przebiegiem dermatofitoz przestrzegam wszystkich właścicieli i hodowców kotów przed leczeniem swoich pupili na „własna rękę” przed postawieniem przez lekarza weterynarii pewnego rozpoznania.
—————————
Czym można zarazić się od kota? Jakie choroby przenoszą koty ?
Czym można zarazić się od kota ? Powszechnie znanymi chorobami, takimi jak: grzybica czy świerzb, groźną dla kobiet w ciąży toksoplazmozą, a także bardzo trudną w leczeniu toksokarozą czy chlamydiozą, która u człowieka daje objawy rzeżączki. Są to antropozoonozy (inaczej zoonozy), czyli choroby odzwierzęce. Należą do nich zarówno zakaźne, jak i pasożytnicze choroby zwierząt, którymi może zarazić się także człowiek. Sprawdź, jakie jeszcze choroby przenoszą koty i jak uniknąć zakażenia. Czy wiesz, że od kota można zarazić się chorobą kociego pazura, toksokarozą, świerzbem, a nawet grzybicą. Są to tzw. choroby odzwierzęce (inaczej zoonozy) – zakaźne lub pasożytnicze choroby zwierząt (bądź przez zwierzęta tylko roznoszone). U człowieka do zakażenia dochodzi zazwyczaj poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem lub jego odchodami. Większość z nich określa się mianem “choroby brudnych rąk”, co oznacza, że aby uniknąć zakażenia, wystarczy przestrzegać podstawowych zasad higieny. Sprawdź, jakie choroby przenoszą koty i jak postępować, by zapobiec zakażeniu, zarówno u człowieka, jak i u kota.
Toksokaroza (toxocarosis) to choroba pasożytnicza, która u kotów jest wywoływana przez toksokary – larwy glist kociej (Toxocara leonina). Koty są nosicielami glist, które w ich jelitach wytwarzają jaja z larwami. Kot wydala je z organizmu wraz z kałem. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt z zakażoną ziemią, piaskiem, pokarmem, zwierzętami i ich odchodami. Larwy są małe i lepkie, dlatego łatwo przyczepiają się do futra kota i jego łap. Następnie kot zostawia je na podłodze, stole, a także na rękach człowieka. Po połknięciu larwy dojrzewają w organizmie człowieka, a następnie umiejscawiają się w różnych narządach wewnętrznych – płucach, wątrobie, mózgu, a nawet oku – gdzie mogą żyć nawet kilka lat. U ludzi zespół larwy wędrującej trzewnej charakteryzuje się zmianami w zachowaniu, bólami głowy, drgawkami, bólami brzucha, wysypką, gorączką, powiększeniem śledziony i powiększeniem wątroby, czasami upośledzeniem widzenia lub padaczką. Leczenie jest trudne i długotrwałe (trwa kilka miesięcy). Jak zapobiec zakażeniu ? Istotne jest regularne odrobaczania kotów, częste mycie rąk przede wszystkim przed jedzeniem, po kontakcie ze zwierzętami czy po zabawie, szczególnie po wizycie w piaskownicy czy na placach zabaw.
Bąblowica
Bąblowica to choroba pasożytnicza, wywoływana przez tasiemca bąblowcowego. Do zakażenia dochodzi poprzez połknięcie jaj bąblowca. Źródłem tego zarażenia są odchody kota. Jaja, po dostaniu się do organizmu człowieka, przekształcają się w larwy, które potrafią rosnąć w nim przez wiele lat i osiągnąć wielkość główki kapusty. Dojrzałe larwy (bąble) bytują w wielu narządach, m.in. w wątrobie, otaczając się grubą osłonką w której znajduje się płyn. Stwarzają one poważne ryzyko pęknięcia i krwotoku wewnętrznego. Leczenie obejmuje operację, zazwyczaj usunięcie zajętego przez pasożyta narządu (np. resekcję wątroby) i terapię lekami przeciwpasożytniczymi. Aby uniknąć zakażenia, należy odrobaczać koty i często myć ręce. Jaja mogą znajdować się także na owocach leśnych lub na grzybach, ponieważ żywicielem pośrednim pasożyta są także lisy. Dlatego po powrocie z grzybobrania lub leśnej wędrówki należy dokładnie umyć grzyby i zebrane w lesie owoce. Jednak mimo sporej liczby zarażonych kotów, w ich kale rzadko stwierdza się oocysty – obserwuje się to jedynie u 0,8-1% populacji. Należy pamiętać, że oocysta jest nieinwazyjna w momencie wydalania z kałem, staje się niebezpieczna dla człowieka dopiero po pewnym czasie (1-5 dni). Oznacza to, że świeży kał chorego kota nie jest groźny. Wystarczy codzienna zmiana żwirku i dezynfekcja kuwety, by uniknąć zarażenia toksoplazmozą. Co więcej, koty sieją oocysty tylko przy pierwszym zarażeniu toksoplazmozą – a więc kot seropozytywny (taki, który miał wcześniej kontakt z pierwotniakiem i wytworzył przeciwciała) jest właściwie bezpiecznym towarzyszem ciężarnej kobiety. Jeżeli kot jest seronegatywny (testy laboratoryjne wskazują, że nie był zarażony), jest jedynym kotem w domu, nie wychodzi na dwór i nie ma możliwości polowania na chore ptaki czy gryzonie, a ty nie karmisz go surowym mięsem – nie ma możliwości, że zarazisz się od niego toksoplazmozą. U zdrowego człowieka (także u dzieci) toksoplazmoza przebiega bezobjawowo. Czasami pojawiają się objawy grypopodobne lub powiększenie węzłów chłonnych. U osób z osłabioną odpornością (np. u chorych na AIDS) choroba może mieć przebieg bardzo ostrej infekcji. Kobieta w ciąży lub planująca dziecko powinna unikać kontaktu z kotami. U ciężarnej kobiety, która wcześniej nie chorowała, i w związku z tym nie wytworzyła przeciwciał, po zakażeniu może dojść do ciężkich uszkodzeń płodu i powstania wad wrodzonych (np.: głuchota, upośledzenie umysłowe, ślepota), a nawet poronienia. Kobiety planujące dziecko, nie tylko te posiadające koty, powinny zbadać się w kierunku obecności przeciwciał na toksoplazmozę. Brak przeciwciał oznacza, że ciężarna powinna być pod szczególną kontrolą lekarską.
Świerzb
Świerzb wywoływany jest przez świerzbowca drążącego, pasożyta należącego do rodziny roztoczy. Świerzbowiec pasożytuje w skórze człowieka i zwierząt. Żywi się komórkami skóry i rozmnaża się na jej powierzchni, dlatego zarażony kot zaczyna łysieć, a odkryta skóra jest sucha. Świerzbowce kocie mogą potencjalnie zarazić człowieka, ale ryzyko jest niewielkie, co oczywiście nie zwalnia właścicieli od zachowania środków ostrożności i leczenia kotów domowych. Świerzbowiec może się przenieść z kota na ludzi. Jednak dochodzi do tego w rzadkich sytuacjach, np. przy obniżonej odporności (dzieci lub osoby w podeszłym wieku albo ludzie chorzy np. na białaczkę, AIDS, albo po przeszczepach narządów). Wtedy może dojść do wniknięcia świerzbowca usznego do naskórka ludzkiego, nie wywołuje to jednak żadnych groźnych skutków – lekkie zaczerwienienie i swędzenie ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni. Aby uniknąć zakażenia, należy obserwować furto kota (czy nie ma pierwszych objawów łysienia), a także często myć ręce i prać w wysokiej temperaturze ubrania/bieliznę/pościel.
Grzybica strzygąca
Grzybica strzygąca ma dwie postacie:
powierzchowną – charakteryzuje się występowaniem odgraniczonych, owalnych zmian na skórze głowy owłosionej, zarówno kota, jak i człowieka. Typowe są włosy odłamane i zniszczone;
głęboką – występują guzy zapalne z wypływającą ropną treścią. Włosy zwykle samorzutnie wypadają. Mogą pojawiać się też objawy ogólne – gorączka czy limfocytoza. Leczenie jest długotrwałe (leki doustne, szczepionka, antyseptyczne kąpiele). Aby nie dopuścić do zakażenia, należy często sprzątać mieszkanie, prac pościel i kocie legowiska, koce w wysokiej temperaturze, a przede wszystkim często myć ręce (zawsze po zabawie z kotem).
Choroba kociego pazura
Choroba kociego pazura jest spowodowana przez bakterie Rochalimaea henseale, które są przenoszone przez pchły. Do zakażenia dochodzi przez ugryzienie albo zadrapanie przez kota. Często na chorobę kociego pazura chorują dzieci. Zwierzęta nie mają żadnych objawów zarażenia tą bakterią. U człowieka początkowo choroba przebiega bezobjawowo lub tylko z objawami w miejscu zranienia (miejscowe zaczerwienienie, grudka zapalna). U nielicznych pacjentów, po kilku tygodniach, może pojawić się gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, które mogą przebiciu (wtedy dochodzi do wylania treści ropnej). Inne objawy chorobowe to: bóle głowy, pleców, podbrzusza, zmęczenie. Aby uniknąć zakażenia należy zapobiegać zapchleniu kota i unikaj sytuacji, w których kot może gryźć lub podrapać. Jeśli już dojdzie do zadrapania, jak najszybciej oczyść uszkodzoną powierzchnię skóry wodą utlenioną.
Chlamydioza
Chlamydioza, a konkretnie Chlamydophila psittaci typ koci, to choroba bakteryjna, która u kotów objawia się tzw. kocim katarem: zwierzę często kicha, a z jego oczu wypływa śluzowata wydzielina. choroba najczęściej atakuje młode koty, poniżej pierwszego roku życia, ze względu na niedojrzały układ odpornościowy.
Podstawową drogą zakażenia jest kontakt z wydzieliną z worka spojówkowego chorego kota. U człowieka zazwyczaj objawy choroby nie pojawiają się. Bardzo rzadko występują objawy podobne do objawów rzeżączki. U mężczyzn można zauważyć nieprawidłową wydzielinę z cewki moczowej. Aby zapobiec chorobie, stosuje się u kotów coroczne szczepienia ochronne.
Wścieklizna
Wścieklizna ta śmiertelna choroba, która jest wywołana przez wirusa Rabies virus (RABV). Człowiek może zarazić się nią w wyniku pogryzienia przez chore zwierzę. Okres inkubacji trwa 2 miesiące, podczas których możliwe jest uodpornienie na działanie wirusa za pomocą podania antytoksyny i serii szczepionek.
RELACJA:
Webinary z profesorem Frymusem to siła doświadczenia, wiedza i klasa. Wspaniały prezent pod choinkę.
Temat bardzo trudny a jednocześnie interesujący dla wszystkich kociarzy, dlatego nie mogłam go pominąć. FIP u kota – czy leczenie przynosi spodziewane efekty ?
—————————————————————————————————
Webinar Nie taki Sylwester straszny dla kota
28.12.2020 o 19:00
Organizatorzy: Centrum Szkoleń Animalia i Catosfera Szczecin – koci behawiorysta oraz profesjonalni opiekunowie kotów
Dla właścicieli, opiekunów, miłośników kotów. A także dla hodowców, pasjonatów, właścicieli PetBiznesu oraz dla wszystkich, którzy chcą zdobyć wiedzę w zakresie postępowania z kotem w trudnym sylwestrowym czasie.
Naszym i Waszym gościem będzie behawiorystka, założycielka marki Catosfera Szczecin Blanka Majewska.
Webinar odbędzie się na naszym FP, koniecznie zalakujcie i dodajcie do obserwowanych, aby nie przegapić wydarzenia! Centrum Szkoleń Animalia
https://www.facebook.com/AnimaliaSzkolenia/
Klikajcie ‘wezmę udział’ oraz lajkujcie fanpage Centrum Szkoleń Animalia tylko wtedy będziecie na bieżąco z informacjami/zmianami jakie zamieszczamy.
Specjalnie dla Was bezpłatny webinar !
Nie taki Sylwester straszny dla kota !
Dla właścicieli, opiekunów, miłośników kotów. A także dla hodowców, pasjonatów, właścicieli PetBiznesu oraz dla wszystkich, którzy chcą zdobyć wiedzę w zakresie postępowania z kotem w trudnym sylwestrowym czasie.
Naszym i Waszym gościem będzie behawiorystka, założycielka marki Catosfera Szczecin Blanka Majewska.
Webinar odbędzie się na naszym FP, koniecznie zalakujcie i dodajcie do obserwowanych, aby nie przegapić wydarzenia! Centrum Szkoleń Animalia
https://www.facebook.com/AnimaliaSzkolenia/
Klikajcie ‘wezmę udział’ oraz lajkujcie fanpage Centrum Szkoleń Animalia tylko wtedy będziecie na bieżąco z informacjami/zmianami jakie zamieszczamy!
12/12/2020 - Nasze kondolencje – pani Gina Grob :(Dotarła do nas kolejna bardzo smutna wiadomość, że Międzynarodowa Sędzia Wszystkich Ras, pani Gina Grob (LI) zmarła we wtorek 1 grudnia 2020 r. w wieku 70 lat. Pani Gina Brob od wielu lat dzielnie walczyła z rakiem, ale ostatecznie przegrała tę niesprawiedliwą bitwę.
Od 1989 roku Pani Gina była prezydentem Aristocat, członka FIFe Liechtensteinu i hodowała persy, egzotyki, a później Devon Rex pod przydomkiem Of Basted*LI.
Pani Gina Grob zdała egzamin sędziowski w kategorii I w 2000 roku, w kategorii II w 2001, w kategorii III w 2004 i IV w 2005. Od tego czasu sędziowała na całym świecie jako Sędzia Międzynarodowego Wszystkich Ras. Gina była popularną i kolorową sędzią, zawsze nienagannie i elegancko ubraną, która witała cię z szerokim uśmiechem.
Wszyscy będziemy tęsknić za Panią Giną Grob i na zawsze zostanie w naszej pamięci :(
